• De mate waarin de stedelijke overheid concreet gevolg geeft aan de aanbevelingen! Indien de bevolking haar voorstellen en ideeën achteraf niet gevaloriseerd ziet in beleidsvoorstellen die de bakens echt verleggen, zal de oefening uitdraaien op een ontgoocheling en de participatiemoeheid toenemen. Indien de bevolking van de overheid reële respons ondervindt, zal zij dat hooglijk appreciëren en het nut van de participatie-inspanning onderkennen.
 Inderdaad, een centrale vraag in elk gesprek was ‘en wat gaat hier nu mee gebeuren?’ Het stadsbestuur beseft dit maar al te goed. Maar in plaats van overhaast in actie te schieten, is er de keuze om in 2010 tafelgesprekken te organiseren met maatschappelijke actoren. Om hen voor te leggen wat er volgens De Genkenaren anders kan en moet. Om te zoeken naar mogelijke engagementen. En dit geldt ook voor het stadsbestuur zelf. Ook hier zijn dergelijke gesprekken met ambtenaren en politici essentieel.

• De mate waarin de stad duidelijk en helder haar afwegingen communiceert: welke ideeën weerhouden worden, welke niet en waarom, welke de volgende stappen zijn, enzovoort.
 Ook dit is een duidelijke opinie van de Genkenaar: ‘Overheid; kies, stel grenzen, communiceer en handel er zelf naar!’ Ook dit kunnen we pas in de realiteit brengen als we op het spoor zitten van de tafelgesprekken die concrete engagementen moeten opleveren.

• De mate waarin de beleidsmakers tegen een opmerking of kritiekje bestand zijn. De stadsgesprekken zullen ook fungeren als uitlaatklep voor bewoners die hun hart willen luchten.
 Geen probleem voor de Genkse politici!

• De mate waarin de uitdagersgroep zelf divers is, zodat hij de Genkse samenleving afspiegelt. Het bepaalt de mate waarin alle sociale subgroepen bereikt worden,  iets wat voor het project cruciaal is. 
 De diversiteit van de uitdagers van 2009 zat goed. Maar toch kampten we met een hiaat met betrekking tot uitdagers van Turkse origine. Los daarvan was het ook een zeer moeilijke oefening voor de uitdagers om groepen met Genkenaren van Turkse of Marokkaanse origine te bereiken. Er werden extra inspanningen geleverd. Maar uiteindelijk bereikten De Genks deze doelgroepen maar in 10% van de gesprekken.

• De mate waarin de verslaggeving goed gebeurt. Het bepaalt de kwaliteit van de input waarmee het beleid verder moet. Het krijgt in de opleiding van de uitdagers veel aandacht.
 In 2009 is dit goed verlopen, maar naar 2010 toe is het toch een aandachtspunt om van de uitdagers minder omkaderende informatie te vragen. Een beknopte weergave van de gespreksinhoud en ook de ervaringen van de uitdager over al zijn/haar gesprekken heen, zijn de essentie.